301)من بی دفاع بودم،غمگین، ساکت،و سرشار از تنهایی مرموزی که در همه حال،با من بود !
هر وقت می خوام یه چیزی پست کنم یا کامنتی
خاص بنویسم به خودم میگم
آیا واقعا باید بگم؟آیا تاثیری داره ؟
و این مکث چندثانیه ای باعث میشه حتی پست
یا کامنتی که یک ربع وقت گرفته رو پاک کنم.
درنهایت من می مونمو یه پستی که فرسخ ها
با اون چه که باید ثبت بشه فاصله داره!
همین چندثانیه مکث هم الان موقع کامنت
به یک نفر ازشما نجاتم داد.
داشتم یکی از عمیق ترین رنج هامو یک جا می نوشتم.
اونم نه برای خودم،متوجه اید ؟نه برای خودم!
+نوشته شده در ⏰️22:22 به نویسندگی بَرگ 🍁
|
